Projekt ustawy o zawodzie logopedy i samorządzie zawodowym logopedów, przygotowany pod auspicjami Polskiego Związki Logopedów, poza uregulowaniem kwestii dotyczących zawodu logopedy - zasad jego wykonywania, kompetencji wymaganych do jego wykonywania, zasad podnoszenia przez logopedów kwalifikacji zawodowych - ustanawia samorząd zawodowy logopedów. Warto więc spojrzeć na postanowienia wspomnianego projektu ustawy przez pryzmat samorządu zawodowego.

Projekt ustawy o zawodzie logopedy i samorządzie zawodowym logopedów przygotowany pod auspicjami Polskiego Związku Logopedów stanowi przełomowy moment dla polskiej logopedii. Po latach funkcjonowania w prawnej próżni i niepokojach związanych z próbą wpisania zawodu logopedy do ustawy o niektórych zawodach medycznych ma on szansę doczekać się całościowej regulacji, która jednoznacznie określi jego status, zakres kompetencji oraz zasady wykonywania. Jako współautor tego projektu chciałbym przybliżyć najważniejsze rozwiązania, które fundamentalnie zmienią sposób funkcjonowania zawodu, wzmocnią jego pozycję w systemie ochrony zdrowia i edukacji oraz zapewnią wyższe standardy świadczonych usług z korzyścią dla pacjentów (klientów).

Jolanta Panasiuk Logopedia dziś - wczoraj - jutro   Logopedia jako nauka Od połowy XX w. w Polsce kształtuje się odrębna płaszczyzna badawcza, obejmująca problemy języka i (...)

Z badań wynika, że jednym z największych wyzwań stojących przed specjalistą zajmującym się jąkaniem jest sprostanie oczekiwaniom pacjentów/klientów oraz dostosowywanie terapii do ich potrzeb (Eggers 2021). Konieczna jest też świadomość, że satysfakcja z terapii, szczególnie w przypadku dorosłych osób z jąkaniem, jest związana z poziomem porozumienia, wspólnym podejmowaniem decyzji i satysfakcją z wyników terapii (Croft 2018). Terapia „w jednym rozmiarze" nie pasuje do wszystkich i dlatego logopedzi powinni nieprzerwanie oceniać efekty swojej interwencji, aby się upewnić, że to, co proponują, jest jednocześnie efektywne i rzeczywiście pomaga ich klientom w rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych (Eggers 2021)...

ETAPY TWORZENIA PROJEKTU USTAWY O ZAWODZIE LOGOPEDY Milena Stasiak  

Nauczyciel logopeda podejmuje pracę w różnorodnych placówkach oświatowych oraz służby zdrowia - przedszkolu, szkole, poradni psychologiczno-pedagogicznej, przychodni, szpitalu, ośrodku rehabilitacyjnym. Niejednokrotnie zderza się z trudnościami natury organizacyjnej, zbyt małą liczbą godzin w stosunku do liczby dzieci, ograniczonym czasem, który może poświęcić  na diagnozę i terapię. Często barierą w rozwoju jest brak środków na doskonalenie zawodowe, szczególnie z dziedziny nauk biologiczno-medycznych, mimo że w nowszych ujęciach uznaje się, że logopedia jest nauką opartą na naukowych podstawach medycznych[1]. W sferze społecznej pokutuje przekonanie, że logopeda „tylko wywołuje głoski" i nie ma głębokiej potrzeby rozszerzania wiedzy, może ponadto  bazować na zdobytych już umiejętnościach. Myślę, że równie nieprawdziwe byłoby stwierdzenie, że badacze zdołali już odpowiedzieć na wszystkie pytania dotyczące mózgu. Komunikacja za pomocą mowy, jak pisze Jerzy Vetulani, jest największym osiągnięciem ludzkości, a w powstawanie mowy zaangażowane są ośrodki znajdujące się na różnych piętrach mózgu oraz układy spełniające rolę wykonawczą (układ oddechowy, narządy mowy, układ mięśniowy.

  Wykaz standaryzowanych narzędzi diagnostycznych stosowanych w diagnozie logopedycznej Milena Stasiak, Wielkopolski Przegląd Logopedyczny nr 1/17/2020 l.p. autor tytuł/nazwa wydawnictwo 1. Zbigniew Tarkowski Test Sprawności Językowej (TSJ) Wydawnictwo (...)

Planowane zmiany dotyczące poradni psychologiczno - pedagogicznych (po konferencji  informacyjno - konsultacyjnej ORE i MEiN w dn. 8-9.12.2021 r. oraz na podstawie wcześniejszych informacji i (...)

Celem napisania artykułu jest nie tylko przekazanie czytelnikowi najważniejszych założeń teoretycznych w pracy z grupą osób z afazją, ale również wniosków i wskazówek praktycznych po dwuletnim okresie współprowadzenia takich zajęć. Powołanie do życia grupy terapeutycznej zrodziło się z chęci objęcia opieką uczniów starszych mających od 16 do 19 lat, którzy uczestniczyli wcześniej w terapii logopedycznej.  Chcieliśmy tym samym dać im możliwość, a zarazem szansę wykorzystania w kontakcie z grupą umiejętności już nabytych. Drugi powód wiązał się z nadzieją zaistnienia odpowiednich warunków i atmosfery do powstania swoistej grupy wsparcia dla jej uczestników, a także przetrwania po zakończeniu zajęć relacji w niej nawiązanych.

W ramach popularyzacji Europejskiego Dnia Logopedy Wielkopolski Oddział Polskiego Związku Logopedów objął patronatem projekt przygotowany  przez studentki Naukowego Koła Logopedycznego FiloLOG, działającego na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Członkinie Koła pod opieką merytoryczną prof. UAM dr hab. Jolanty Sławek  opracowały mini-poradnik dla rodziców, w którym znalazły się najważniejsze informacje na temat rozwoju małego dziecka w okresie od 0 do 36. m.ż.

Tytuł jest prowokacyjny, ale uzasadniony tym, co słyszymy od rodziców lub widzimy w dostarczanej przez dzieci dokumentacji. Diagnozowanie afazji u dwu- lub trzylatka, czyli w wieku, w którym zgodnie z normami rozwoju mowy, następuje intensywne budowanie słownika i odkrywanie gramatyki swego języka, jest merytorycznie niepoprawne i z praktycznego punktu widzenia - nierealne.

Warto przypomnieć, co rozumiemy pod pojęciem: niedokształcenie mowy o typie afazji i jakie są warunki diagnozowania tego zaburzenia językowego. Klasyczna już definicja Kordyl (1968) mówi o tym, iż niedokształcenie mowy o typie afazji (afazji rozwojowej) występuje wtedy, gdy we wczesnym dzieciństwie nastąpiło przerwanie lub zahamowanie rozwoju mowy, lub gdy mowa nie rozwija się mimo, iż dziecko słyszy dźwięki, dobrze rozwija się umysłowo, nie jest zaburzone emocjonalnie i wychowuje się w korzystnych warunkach środowiskowych.

W związku z potrzebą ujednolicenia standardów pracy logopedów, niniejsze opracowanie standardu gabinetu logopedycznego ma na celu rozpowszechnienie go wśród podmiotów odpowiedzialnych za tworzenie warunków pracy dla specjalistów - diagnostów oraz terapeutów mowy i języka w instytucjach publicznych.